De vergelijking die wordt gemaakt, is die met 2009. George Lagarias, hoofdeconoom bij Forvis Mazars, zei tegen CNBC dat de Franse schuld eind tweede kwartaal van 2026 op 119% van het bbp stond, niet ver van de 128% die Griekenland eind 2009 droeg.
De gelijkenis houdt volgens hem op bij die verhouding. De Franse cijfers worden gepubliceerd door Insee, het nationale statistiekbureau, en zijn al jaren zichtbaar voor beleggers. Die van Griekenland waren dat niet: in 2009 werd het verwachte begrotingstekort herzien van 3,7% van het bbp in het voorjaar naar 12,5% in oktober, en die verrassing hielp de crisis in gang te zetten.
Belangrijkste cijfers
- 5% de rente op de Franse 10-jarige staatsobligatie deze week, een niveau dat voor het laatst in 2002 werd bereikt, waarna de rente verder steeg
- 170 basispunten de premie van de Franse 10-jaarsrente ten opzichte van de Duitse op donderdag, voor het eerst zo groot sinds de crisis van begin jaren 2010
- 119% de Franse schuld als aandeel van het bbp eind tweede kwartaal van 2026, tegenover 128% voor Griekenland eind 2009, volgens Lagarias
- 0,5% de verlaagde groeiprognose van de Franse regering voor 2026
De kosten om Franse schuld te verzekeren zijn terug op crisisniveau
Naast de rentebeweging worden credit default swaps op Franse staatsschuld – contracten die uitbetalen als een lener niet betaalt – geprijsd op het hoogste niveau sinds de episode van begin jaren 2010, meldde CNBC. De euro heeft sinds het begin van het jaar bijna 5% verloren ten opzichte van de dollar.
Frankrijk heeft een van de grootste tekorten ten opzichte van de productie in de eurozone van 21 landen, en de schuldenberg blijft groeien terwijl de economie nauwelijks groeit. Straatprotesten en een versplinterd parlement hebben twijfels doen ontstaan of maatregelen om de begroting te herstellen überhaupt kunnen worden aangenomen.
Eenvoudig gezegd: de landen van de eurozone delen één munt en één centrale bank, maar elke regering leent zelfstandig. Het verschil tussen wat Frankrijk betaalt om voor 10 jaar te lenen en wat Duitsland betaalt, is de prijs die de markt aan dat verschil hangt. Als de kloof groter wordt, stijgen de rentelasten voor de zwakkere lener, wat de schuld die hij moet aflossen vergroot – de spiraal die economen fragmentatie noemen.
De geciteerde personen zijn het oneens over hoe ver dit zich verspreidt
Ik heb de berichten doorgenomen, en de verdeeldheid is duidelijk. Carsten Brzeski, wereldwijd hoofd macro-onderzoek bij ING, zei per e-mail dat het land ‘diep in Frans crisisgebied’ zit, maar voegde eraan toe dat de regering geen acuut liquiditeitsprobleem heeft en dat het wantrouwen op de obligatiemarkt Parijs tot spoed zou moeten dwingen.
John Stopford van Ninety One zei tegen CNBC dat obligatiebeleggers Frankrijk nu minder als een Europese kernlener en meer als een perifere lener behandelen, een verschuiving die hij bizar noemde gezien het gewicht van het land in de EU. Zijn firma heeft zich voorlopig teruggetrokken uit niet-kern Europese schuld.
Over besmetting schatte Lagarias de kans op een herhaling van het patroon van begin jaren 2010 op 10% tot 20%, waarbij hij opmerkte dat het Franse handelstekort veel milder is dan dat van Griekenland destijds. Alex Everett van Aberdeen Investments zei dat de episode moet worden gezien als een Frans risico en niet als een probleem van de eurozone, en wees op sterkere banken, diepere integratie en instrumenten die sindsdien zijn ontwikkeld om fragmentatie in te dammen. Strategen van BlackRock schreven dat de omstandigheden ‘wezenlijk anders’ zijn dan in 2011 tot 2012, hoewel overloopeffecten mogelijk blijven.
Nobelprijswinnaar Paul Krugman, die op 8 oktober schreef en door CNBC werd geciteerd, beschreef de spiraal anders: angst voor wanbetaling drijft kapitaal weg, wat de leenkosten verhoogt, wat de angst verdiept.
Waar op te letten
- 27-28 oktober de geplande beleidsvergadering van de Federal Reserve, door InvestMacro genoemd als aandachtspunt voor dollarposities